Pomodoro czy bloki czasowe — w prostych słowach

Dwie nazwy pojawiają się bez przerwy: Pomodoro i planowanie w blokach czasowych (time blocking). Oba nadają dniu kształt — tylko że na różne sposoby.

Pomodoro. Wybierz jedno zadanie. Ustaw stoper na 25 minut. Pracuj tylko nad tą rzeczą, aż zadzwoni. 5 minut przerwy. Po czterech rundach dłuższa przerwa. Nie planujesz dnia — zobowiązujesz się tylko do 25 minut naraz.

Planowanie w blokach. Dzielisz dzień na bloki o różnej długości, każdy powiązany z jakąś czynnością. Na przykład: 8:00–10:30 pisanie, 10:30–11:00 przerwa, 11:00–12:00 e-mail. Każda godzina ma funkcję, ustaloną wcześniej.

Obok siebie

• Na start — Pomodoro. „Tylko 25 minut” jest lżejsze niż „dwie godziny nad znienawidzonym raportem”.
• Głębia — planowanie w blokach. 25 minut zwykle za mało na trudną pracę. Blok 90 minut pozwala się zanurzyć.
• Kształt dnia — planowanie w blokach. Pomodoro mówi, jak pracować, a nie nad czym.
• Elastyczność — Pomodoro. Bez wcześniejszego planowania. Wpada niespodzianka, odpalasz stoper.

Jak wybrać

Nieprzewidywalny dzień? Pomodoro. Praca skupiona? Planowanie w blokach. Często najlepiej je połączyć: zaplanuj dzień w blokach i odpalaj pomodoro wewnątrz tych większych. Tak czy inaczej, zostaw luki — to luz sprawia, że plan przetrwa zderzenie z rzeczywistością.

Gdzie wchodzi DayChunks

Wizualne bloki w karcie. Wstaw bloki 25-minutowe na Pomodoro, dłuższe na pracę skupioną, łącz je dowolnie. Wyraźny dźwięk na końcu.

Najważniejsze

Pomodoro sprawia, że zaczynasz. Planowanie w blokach nadaje dniu kształt. Najlepsza metoda to ta, której użyjesz jutro.